Bredene - Dacos (1940) is een meestergraveur, lithograaf, tekenaar op etsplaat en compilator met gebruik van offset. Hij beheerst dus een heel gamma van de grafische kunsten. Dat betekent ook dat hij een meester tekenaar moet zijn. En dat is allemaal heel duidelijk op de tentoonstelling die hij in december 2001 in het Anto Diez Centrum brengt.

De techniek staat dus vast. De thematiek is duidelijk: de mens en de omgeving. Samengevat wordt dat de mens of de menselijke verwijzing in een bepaald decor. De vrouw staat er zowel fotografisch als vervagend genoteerd. Soms weet je niet of de aanwezigheid een pertinente vaststelling is dan wel een afscheid. Is het een zekerheid van zijn of is dit staren een ongemak, wachten, uitdagen en heel sensueel de aandacht vragen voor wat er zo subtiel rond haar of een hem gebeurt.

Rondom: daar is de natuur, de verticale kracht van een grashalm of een buigende boom. Een blad waarvan de finesse der nerven overschaduwd wordt door de intense streepjescode van de graveur. En in de lagen van inkt en kras groeit een visionair landschap, een decor, een omgeving. Een gelaagd verhaal van tweestrijd tussen het schone en de kracht die dat schone pijn aandoet. Pure poëtische intentie die de sappen van de pionier na 1968 in zich mee moest dragen.

1968. Generatie die zoveel kon laten veranderen en telkens weer de schuld krijgt voor de ongelijkheden en onvrijheden van de 21ste eeuw. En dat bewijst dat het spontaan doen uit der tijd geworden is. Wanneer Georges Harrison decennia lang de krishnabeweging volgt , zal dat alles te maken hebben met die drift naar een intellectuele vrijheid die ontstond wanneer men eindelijk besefte dat de godfiguur onhaalbaar was. Er was nood aan een frisser naleven. Ik bedoel maar: 68 was een pijnlijke deur die door velen onbegrepen ingestampt werd. Dacos heeft het communegevoel onthouden en van daaruit een picturaal beeld getekend, gekrast en gekopieerd. Geen natuurlijke Strawberriefields maar de tastbare humus van Ardeense heuvel en Vlaamse polder. De mens dus.

De mens in een omgeving van monochroom nadenken, op een laken van streepjes en lijnen, van geometrisch streven en Japans dromen, van herhalingen die kunstzinnig repetitief heel actueel worden omdat die stijl in alle expositiestijlen herkenbaar is en door die stijlfiguratie heel succesvol is. Tientallen jaren na Warhol begrijpt men het effect van de herhaling rond een thema.

Wanneer je nu deze woordengloed volgt, dan moet je aanvaarden dat Dacos een tijd representeert. Met fris effect. Met actuele warmte. Dit is een gloed die oud zou kunnen zijn, maar die jong gebleven is. In zijn inleiding legde Etienne Vercarre de nadruk op de individuele kracht van Dacos als tijdsbeeld, als stille Waal, als schralere Belg dan duidelijk intens, als vriend.

André BAERT 30/11/2001

Site propulsé par Lodel amoxicillin 500 mg - coupons plavix